Ég sé að útrásarvíkingarnir í greiningardeild Arion banka hafa verið að dútla sér við að skoða hvað kostar að fá sér einn hamborgara. Við fyrstu sýn virðast niðurstöður bankastrákanna gagnlegar upplýsingar, en svo er nú ekki.

Alveg er það dæmigert að fjármálakerfið hefjist nú handa við að vekja upp skyndibitalöngun hjá íslensku þjóðinni. Er ekki nóg að rogast með stökkbreytt fasteignalán? Er aukakílóum á þá byrði bætandi?

Ausleihen, braten, töten - lána, steikja, drepa.

Þetta er stóra planið hjá bönkunum.

Nú velta menn fyrir sér að afnema þá furðulegu reglu að allir farþegar í millilandaflugi til og frá Íslandi þurfi að afklæðast skófatnaði við öryggishliðið.

Ég get ekki sagt að þetta komi mér á óvart, enda er hæpið að venjulegur skór geti grandað breiðþotum nútímans.

Þegar ég rak augun í þessar fréttir var erfitt að verjast því að rifja upp þegar óánægður gestur á blaðamannafundi henti skó sínum að þáverandi forseta Bandaríkjanna, George W. Bush. Kaldhæðni örlaganna er auðvitað sú að það var hryðjuverkastríð þess heldur umdeilda forseta sem rekið hefur farþega á Keflavíkurflugvelli úr skónum.

“Three quarters of the miseries and misunderstandings in the world would finish if people were to put on the shoes of their adversaries and understood their points of view”

-Mahatma Gandhi

Hér á Grikklandi gengur lífið sitt vanagang - þrátt fyrir örðugleika í efnahagslífinu. Það er helst að geitabændurnir þiggi brauðhleif (í staðinn fyrir peningaseðla) í skiptum fyrir framleiðslu sína.

Ég sé ekki að vöruskipti séu á nokkurn hátt óæskilegri leið til viðskipta en hvað annað.

Fyrir tveimur dögum hugðist ég narta í smá fetaost - φέτα, eftir sundsprett í gríska eyjahafinu. Ég gleymdi veskinu heima þegar í ostabúðina var komið. Hins vegar skipti ég farsímanum mínum fyrir ríflega 250 grömm af gómsætum fetaosti sem ég graðgaði í mig síðar um kvöldið.

Og ég er blessunarlega laus við farsímann sem truflar mig ekki á næstunni.

Allt frá því að tölvur voru fáanlegar í smásölu á Íslandi hef ég haldið mig við Mac-tölvur. Á allra síðustu árum hafa vinsældir þessarar tegundar tölva aukist mjög, enda þykja þær endingargóðar og notendaviðmótið hentar jafnvel tæknihefustu mönnum, eins og sjálfum mér.

Fyrsta tölvan sem ég keypti var Mac Plus. Ég segi það og skrifa að þetta er besta tölva sem ég hef átt nokkurn tíma. Ég á hreinlega erfitt með að sjá nokkrar framfarir í þessum efnum. Tölvurnar verða dýrari en ekkert annað breytist. Að minnsta kosti ekki hvað snertir mínar ær og kýr, ritvinnslu.

Annars tel ég líklegt að ég hafi keypt mína síðustu tölvu. Apple, framleiðandi Mac-tölva, er orðið að ógnarstóru fyrirtæki sem einblínir á að skila eigendum sínum hagnaði.

Ekki er ég viss um að snjallt sé að vera í viðskiptum við slíkt gróðafyrirtæki.

Fyrsta tölvan mín var ámóta þeirri og hér sést.

Verslunarmannahelgin er á næsta leyti. Venju samkvæmt huga þá margir að ferðalögum. Búast má við því að fjölmiðlar byrji að segja fréttir af ofbeldi og vímuefnanotkun strax á laugardaginn.

Ég mætti síðast á útihátíð sem ungur maður - fyrir hátt í þremur áratugum síðan. Ég get ekki sagt að ég orni mér við minningar þaðan. Hver ákvað að það væri ánægjulegt að liggja í tjaldi heila helgi, á kafi í rigningu og tómum öldósum?

Á meðan þjóðhátíðargestir í Eyjum æla yfir hvorn annan ætla ég að njóta Reykjavíkur, enda er þar um að ræða einu helgina á árinu þar sem nánast allir óalandi og óferjandi borgarbúar yfirgefa svæðið.

Ef ég gæti myndi ég æla í boga úr 101 og yfir til Vestmannaeyja.

Nú velta stjórnendur Landsvirkjunar fyrir sér að koma upp vindmyllum á hálendi Íslands. Tilgangurinn er að framleiða rafmagn með vindorkunni. En eins og flestir vita er yfirleitt ömurlega hvasst á Íslandi.

Ég hef séð vindmylluorkuver erlendis. Seint verður sagt að slíkar miðstöðvar séu fallegar ásýndar. Er ekki búið að skemma íslenska hálendið nægilega mikið með sjónmengun í formi vatnsaflsstíflna?

Eitt er þó víst.

Vindmyllurnar á hálendi Íslands verða aldrei jafn rómantískar og slík mannvirki voru í túlkun stórmálarans Claude Monet:

Mig hefur lengi grunað að sitthvað gruggugt hafi verið á seyði þegar evrunni, hinni samevrópsku mynt, var komið á laggirnar. Eftir að hafa lesið greinilega heldur fljótunna og heldur hroðvirknislega fréttaskýringu á vefsíðu þýska dagblaðsins Spiegel, hefur ekki dregið úr þessum grunsemdum mínum. 

Frægt var þegar kanslarinn ástsæli Helmut Kohl sagði að þungi sögunnar yrði áþreifanlegur við samþykkt 14 Evrópuríkja, sem ákváðu að koma evrunni á fót. Þrátt fyrir að þetta orðalag Kohl muni seint teljast í ætt við orðfæri stórskáldanna, hafði karlinn rétt fyrir sér að vissu leyti.

Eins og ég taldi raunar, þegar Kohl lét þessi orð falla árið 1998.

Enda segja margir að hin samevrópska mynt sé að falla undan eigin skuldaþunga þessa dagana.

Í raun er auðvelt að sjá fyrir endann á þessu evruævintýri. Annað hvort munu ríkin koma sér saman um að vinna að endurgreiðslu eða afskrift skulda hinna skuldugri ríkja, eða gjaldmiðillinn mun líða undir lok.

Það er ekki flóknara en það.

Ég var staddur um borð í flugvél fyrir nokkrum vikum síðan. Hér á árum áður var mikill dýrðarljómi yfir flugsamgöngum. Það var mikil athöfn að finna til vegabréfið, taka leigubíl til Keflavíkur, tékka sig inn og festa loks kaup á Toblerone í fríhöfninni til að narta í á meðan fluginu stóð. Um borð í flugvélinni var síðan mikil gleði ríkjandi og spenningur meðal farþega, sem hugðust nema framandi lönd. Nokkurs konar landkönnuðastemming - ambiente de Conquistador.

Í dag eru þetta ekkert annað en ómerkilegir gripaflutningar.

Starfsmenn flugfélaganna reyna að pranga glingri inn á farþeganna, því miður oft með mjög góðum árangri. Nánast annað hvert sæti er upptekið af illa uppöldum börnum í frekjukasti að spila ofbeldisfulla leiki á fokdýrum spjaldtölvum.

Hvar endar þetta eiginlega?

Ég sé að á bloggsíðum og samfélagsmiðlum býsnast margir yfir kuldakastinu sem nú skekur Íslendinga. Mörgum kann að þykja óvenjulegt að hitastig sé nú í kringum frostmark þegar maímánuður er hálfnaður. Alltaf skal það koma öllum í opna skjöldu að kalt sé á Íslandi.

Þetta þurfti þó ekki að koma á óvart.

Síðustu daga hafa verið teikn á lofti um að svokallað heimsskautaloft sé á leiðinni til landsins, ættað frá austurströnd Grænlands. Þetta gátu allir séð sem höfðu áhuga til. Raunar hefur Einar Sveinbjörnsson veðurfræðingur staðfest þennan grun minn með bloggfærslum undanfarinna daga.

Fyrir utan hversu fyrirsjáanlegt þetta er í hinu stærra samhengi hlutanna. Iðulega er það þannig á Íslandi að þegar allt virðist leika í lyndi skellur á okkur landsmönnum einhvers konar áfall.

Það er saga Íslands í hnotskurn.

Er hrunið öllum gleymt?

Nú berast af því fréttir að Jóhannes í Bónus, sjálfur ástmögur þjóðarinnar, ætli að fóðra Íslendinga á frosinni matvöru. 

Iceland verslanirnar hafa vissulega gengið vel í Bretlandi undanfarin ár. Ég hef komið inn í eina slíka, en keypti ekki neitt. Varningurinn var ógeðslegur. Ferskvöru finnurðu ekki.

En verðið var svo sem sanngjarnt.

Það má til sanns vegar færa að mörg heimili á landinu þurfa að rýna vel í heimilisfjármálin, og að samkeppni á matvörumarkaði sé jákvæð í því samhengi. Í Bretlandi er gríðarleg stéttaskipting og fátækt. Verslanir sem sérhæfa sig í ódýrum, frosnum viðbjóði njóta því augljóslega mikilla vinsælda.

En erum við Íslendingar komnir á það stig að okkur þyki það boðlegt að pranga pizzum sem helst minna á frisbee-diska inn á þurfalinga?

Franski félagsfræðingurinn Emile Durkheim lýsti þessum hugsunargangi íslenskra viðskiptajöfra vel:

From top to bottom of the ladder, greed is aroused without knowing where to find ultimate foothold. Nothing can calm it, since its goal is far beyond all it can attain. Reality seems valueless by comparison with the dreams of fevered imaginations; reality is therefore abandoned.

Þetta er náttúrulega ekkert annað en veruleikafirring.

Nú spá veðurfræðingar fimbulkulda um helgina, og hugsanlega snjókomu. Ætli við fáum ekki haglél. Ekki get ég nú sagt að það sé í miklu uppáhaldi hjá mér.

Hvað eru margar vikur síðan við fögnuðum Sumardeginum fyrsta?

—

Á Folegandros er spáð hátt í 30 stiga hita um helgina.

Að vísu er hætta á þrumuveðri.

En það verður allavega hlýtt.

Mér er sagt að Morgunblaðið auglýsi í dag sérstakt tilboð á Mac snertitölvum fyrir háskólanema. Það sem flestum sést væntanlega yfir er það að kvótaeigendur narra um leið börnin til þess að kaupa áskrift að blaðinu til fjölda ára.

Gott er það og blessað að prentmiðlar reyni að viðhalda því sem Frakkar kalla pertinence og enskumælandi þjóðir myndu snara sem relevance. 

Sjálfur veit ég fátt notalegra en að setjast í hægindastól með blaðabunka og stóra samloku. En ég er vel meðvitaður um það að prentmiðlar eiga undir högg að sækja.

Snertitölvur hef ég sömuleiðis miklar efasemdir um.

Það er því spurning hvort áskriftin sem nú er seld háskólanemum sé til lengri tíma en dagblöð og snertitölvur munu lifa.

Ekki galin spurning.

Nú berast fréttir af því að þær fáu hræður sem enn stunda hvalveiðar á Íslandi ætli sér ekki að stunda þá iðju í sumar.

Ástæðan? Jú, sjómannaafslátturinn sem ríkisstjórnin hefur nú ákveðið að heyri sögunni til. Sjómannafélög vilja að fyrirtækin bæti sjómönnum upp þá kjararýrnum sem óneitanlega fylgir afnámi skattaafsláttarins.

Mér hefur sýnst að sjómannaafsláttur feli í sér ákveðin sérkjör fyrir sjómenn.

Auðvitað ættu sjómenn að borga hlutfallslega hærri skatta en aðrir. Enda eiga þeir óbeina aðild að kjötkötlunum sem LÍÚ hefur sölsað undir sig - nefnilega fiskistofnana í kringum landið. 

Umræður um sjómenn minna mig alltaf á framlag Ítalíu í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva - Eurovison - árið 1987. Umberto Tozzi söng þá Fólk hafsins, Gente di Mare, af stakri snilld.

Enn og aftur tekst Sóleyju Tómasdóttur að fá netheima upp á móti sér. Í sumum tilvikum gerist það vegna þess að hún kemur fram með réttmæta klögun. Í öðrum er hún hreinlega úti á túni. 

Nú leggst hún gegn því að Boot Camp flytji starfsemi sína á Rafstöðvarveg, á þeim forsendum að þetta sé einhvers konar herþjálfun. Þetta er auðvitað algjörlega spindegal röksemdafærsla.

Á hitt ber þó að líta að þetta Boot Camp er alveg ferlega hallærisleg uppfinning.

Ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að þarna er ekki verið að þjálfa hermenn morgundagsins. En er ekki svolítið barnalegt að þurfa að fara í hermannaleik til þess að koma sér í form? Í fullkominni afneitun gagnvart því að nú til dags er hægt að komast í prýðisgóð æfingatæki í fullbúnum líkamsræktarstöðvum.

Að hlaupa um í spandexbuxum með lóð í fanginu?

Ég meina það.

Ég sé að líterinn af bensíni kostar nú um 270 krónur. Fljótt að litið sýnist mér að stærstur hluti þeirrar upphæðar renni í ríkiskassann. Hávær krafa er uppi um að Alþingi bregðist við með lagabreytingu og lækki skatta, svo að verðið lækki.

Þetta þarf ekki að vera svo flókið. Lausnin er í raun einföld.

Svona í ljósi þess að engin samkeppni ríkir á eldsneytismarkaði, er ríkinu í lófa lagið að setja lög um hámarksálagningu á bensín, í stað þess að lækka skattana. Þá lækkar verðið og ríkið heldur sínu.

Allir græða - og réttlætinu er fullnægt eftir viðbjóðslegt samráð olíufélaganna.